Architektura tradycyjna
Jaki rodzaj domu należałoby zbudować w Japonii, biorąc pod uwagę, że może zostać zdmuchnięty przez tajfun lub zburzony przez trzęsienie ziemi? Poza wstrząsami i sztormami kraj często nawiedzają obfite deszcze, powodujące pod-topienia i osunięcia gruntu. W jaki sposób skonstruować świątynię, pałac, dwór, domostwo czy nawet bramę, by wytrzymały napór niszczycielskich sił? Takie pytania stawiali sobie dawni budowniczowie i przed podobnymi dylematami stoją również współcześni architekci. Sam fakt, że w Japonii zachowały się najstarsze na świecie drewniane budowle (Horyu-ji z roku 670) oraz najokazalsze gmachy (Toda-ji - po przebudowie mająca 50 m, co stanowi 2/3 jej pierwotnej wysokości) zdaje się dowodzić, że rozwiązania architektoniczne wypracowane przez dawnych mistrzów pozwoliły im wznosić niezwykle trwałe konstrukcje. Dziś jednak wygląda na to, że zatracono wiedzę o budowlach odpornych na zniszczenia - podczas trzęsienia ziemi w Kobe w 1995 r. tysiące domów i biurowców zawaliło się lub spaliło w ciągu kilku sekund. To właśnie ogień jest żywiołem, który zniszczył najwięcej budynków w historii kraju. Architektura japońska wywarła olbrzymi wpływ na style budownictwa na całym świecie. Koncepcje płynności przestrzennej oraz uwzględnianie przy projektowaniu gry światła i cienia zyskały powszechne uznanie i mocno zainspirowały współ-czesną estetykę oraz sposób, w jaki rozwiązuje się rozmaite problemy konstrukcyjne.