Hokkaido
Hokkaido, wysunięta najdalej na północ w archipelagu Wysp Japońskich, została w pełni uznana za część japońskiego dziedzictwa dopiero w XIX w., kiedy z rozkazu cesarza Meiji nastąpiło jej masowe zasiedlenie, jednak nawet dzisiaj wiele osób postrzega ten obszar podobnie jak Rosjanie Syberię, a Amerykanie Alaskę. Północ przywołuje romantyczne wizje krańca świata, gdzie lata bywają krótkie, zimy bardzo surowe, a ludzie są inni już przez sam fakt, że żyją na rubieżach. Tymczasem Dosanko (tutejsi mieszkańcy) zdają się być bardziej przyjaźni i bezpośredni niż ich rodacy z Południa, są także lepiej wykształceni. Hokkaido to również ojczyzna ostatniego autochtonicznego ludu Japonii - Ajnów, którzy rasowo przynależą do grupy kaukaskiej i mają raczej niewiele wspólnego ze współczesnymi Japończykami. Populacja sięgająca obecnie 20 tys. osób kultywuje swą zanikającą kulturę i język, stanowiąc wielką atrakcję turystyczną nawet dla Japończyków. Ich głównym zajęciem, obok rybołówstwa i rolnictwa, jest pozowanie do zdjęć przy punktach widokowych. Brzmi to okrutnie, ale taka jest smutna prawda. Wrażenie wielkiego dystansu, jaki dzieli centrum Japonii od Hokkaido, jest raczej natury psychologicznej (kanał powietrzny na trasie Tokio-Sapporo należy do najbardziej zatłoczonych na świecie). Wyspa oferuje podobne jak w całym kraju centra tu-rystyczne z hałaśliwymi atrakcjami, ale na szczęście nie tylko, dlatego wizytę tutaj można zamienić w interesującą przygodę, koncentrując się na wiejskich regionach, niemal nietkniętych przez cywilizację. Panuje tu klimat podobny do aury wschodniej Kanady czy Finlandii - zimą wzdłuż brzegów przepływają góry lodowe, a w lecie na wzgórzach i porosłych dzikimi kwiatami polach pasą się krowy.